Dining
Wind Star ship has two primary open-seating dining venues: AmphorA Restaurant, open in the evenings and offering course-by-course gourmet cuisine, and Veranda restaurant, serving …
Zeilschepen en kleine jachten schip in de vloot van Windstar Cruises.
De Wind Star vaart voor Windstar Cruises en is gebouwd in 1986, met plaats voor 178 passagiers. Hieronder staan de specificaties, de hutten en alle afvaarten die nu te boeken zijn.
Wind Star ship has two primary open-seating dining venues: AmphorA Restaurant, open in the evenings and offering course-by-course gourmet cuisine, and Veranda restaurant, serving …
De Wind Star is in 1986 in de vaart gekomen en meet 5.397 brutoton. Het schip is 134 meter lang, telt 5 dekken en heeft plaats voor 178 passagiers in 74 hutten, met 84 bemanningsleden.
Er staan nu 118 afvaarten open, vanaf €2.773 per persoon, met vertrekdata van oktober 2026 tot en met januari 2029. In 2023 is het schip opgeknapt.
Dit is geen cruiseschip met een sierlijk detail maar een zeilschip: vier masten met zeilen die het schip werkelijk voortstuwen.
De vier masten dragen samen ruim tweeduizend vierkante meter zeil, en er komt geen bemanning aan te pas om ze te hijsen.
De zeilen rollen uit de masten met hydrauliek, bediend vanaf de brug, en een computer bepaalt de stand aan de hand van de wind.
Datzelfde systeem regelt de ballast: het schip corrigeert zichzelf zodat het niet meer dan een paar graden overhelt, wat op een zeilschip van deze omvang ongewoon is.
Er is ook een motor, en die wordt gebruikt als de wind ontbreekt of als een vaarschema het vraagt; op een reis zeil je een deel van de tijd en vaar je de rest.
Het moment waarop de zeilen worden gezet is aan boord een gebeurtenis: het gaat met muziek, iedereen staat aan dek, en het duurt een paar minuten.
Wat het oplevert als je werkelijk zeilt, is stilte: geen motorgeluid, geen trilling, alleen water langs de romp.
Met 178 gasten op 84 bemanningsleden is dit een van de kleinste zeeschepen in ons aanbod.
Er is geen inschepingsprocedure met tijdvakken, geen rij bij het buffet en geen wedstrijd om een ligbed.
Het belangrijkste verschil ligt aan wal: dit schip legt aan in haventjes waar een gewoon cruiseschip niet in past, en het ligt voor anker in baaien waar geen kade is.
Achterop zit een platform dat in het water zakt, met kajaks, zeilplanken en snorkeluitrusting; op een ankerplaats zwem je rechtstreeks de zee in.
Wat je inlevert is keuze: er is een restaurant, een informele eetgelegenheid, een bar en een klein zwembad, en dat is het.
Er is geen theater, geen casino, geen kinderclub en geen winkelstraat.
Het zomerprogramma bestaat uit weeklussen vanuit Athene door de Egeische Zee.
Op zo'n route liggen naast Mykonos en Santorini ook eilanden die op weinig programma's staan, juist omdat de havens er klein zijn.
Hydra is daarvan het duidelijkste voorbeeld: op dat eiland zijn auto's verboden, het vervoer gaat met ezels en te voet, en er kan geen groot schip liggen.
Patmos is klein en stil, met een klooster op de heuvel en de grot waar volgens de overlevering de Openbaring is opgeschreven.
Santorini is de rand van een ingestorte vulkaan; de meeste schepen liggen daar voor anker in de caldera en gaan met tenders aan wal, en dat gaat met honderdachtenzeventig gasten aanzienlijk sneller dan met drieduizend.
Wat de reis kenmerkt is dat je 's avonds vaak nog in de haven ligt, en dat een Grieks eiland na zonsondergang een ander eiland is dan overdag.
Buiten de Europese zomer verplaatst het schip zich, en dat levert twee heel andere producten op.
In de winter vaart het Frans-Polynesie, met Papeete op Tahiti als vertrekpunt en Bora Bora, Moorea, Huahine en Raiatea op de route.
Die eilanden liggen in lagunes achter koraalriffen, en de doorvaarten in die riffen zijn te smal voor een groot schip; een zeilschip van vijfduizend ton komt er wel doorheen.
Daarnaast staan er reizen op door het Panamakanaal en langs de kust van Midden-Amerika.
Die doorvaart duurt een hele dag en je brengt hem aan dek door: tachtig kilometer met drie sluizencomplexen die het schip zesentwintig meter omhoog en weer omlaag brengen.
Op een schip van deze omvang sta je in de sluiskolk met de wanden vlak naast je, en dat is een ander beeld dan vanaf het dek van een schip van driehonderd meter.
De vanafprijs van €2.773 per persoon is hoog en dekt meer dan bij een gewone cruise.
In de reissom zitten doorgaans alle maaltijden, de watersport vanaf het platform en de fooien.
Dranken en excursies komen er los bij, al zijn er tarieven waarin dranken zijn opgenomen; reken die door in plaats van ze automatisch te nemen.
Wat er hoe dan ook niet in zit is de vlucht. Voor de Griekse reizen is dat ruim drie uur naar Athene; voor Frans-Polynesie twintig tot vijfentwintig uur met twee overstappen.
Reken de prijs door voordat je hem met een gewone cruise vergelijkt. Wat je hier koopt is ruimte per gast en toegang tot havens die anders buiten bereik blijven.
Wie op prijs per dag vergelijkt, moet dit schip niet naast een groot cruiseschip zetten maar naast een gecharterd jacht.
Dit schip is in 1986 opgeleverd, en dat is eerlijk om te weten.
Het is meermalen aangepakt, laatstelijk in 2023, waarbij de hutten, de openbare ruimtes en de techniek zijn vernieuwd.
De hutten zijn klein naar hedendaagse maatstaven en er zijn geen balkons; wel heeft vrijwel elke hut een patrijspoort of raam.
Wat er niet is veranderd is het tuig, en dat is precies waarom dit schip nog vaart: er zijn maar weinig schepen van dit type.
De zusterschepen van dit ontwerp zijn deels verdwenen; wat er nog van vaart, is een kleine vloot die zich op een niche richt.
Wie een modern schip verwacht met ruime hutten en een balkon, moet hier niet zijn; wie wil zeilen, heeft weinig alternatieven.
Dit is een schip voor stellen en voor reizigers die het water in willen.
Het werkt goed voor wie snorkelt of zwemt: het platform, de ankerplaatsen en de kleine groepen maken dat hier eenvoudiger dan waar ook.
Het werkt goed voor wie een gewone cruise te druk vindt en toch niet zelf een boot wil huren.
Het werkt niet voor gezinnen met kinderen die vermaakt willen worden; er is geen kinderclub en geen programma voor ze.
Het werkt evenmin voor wie aan boord iets te doen wil hebben; op een zeedag is er lezen, zwemmen en eten.
Het publiek is overwegend Amerikaans, met daarnaast Britse en Europese gasten. De voertaal is Engels en er is geen Nederlandstalige begeleiding.
Er zijn twee dingen die op een schip van vijfduizend ton anders zijn dan op een van tweehonderdduizend, en het is eerlijk om ze te noemen.
Het eerste is de beweging. Een klein schip volgt de golven in plaats van erdoorheen te gaan, en bij deining voel je dat; de ballastregeling beperkt het overhellen maar niet het stampen.
Op de Griekse routes speelt de meltemi, een noordenwind die in juli en augustus dagen achtereen kan waaien met kracht zes tot acht.
Wie snel zeeziek wordt, kiest een hut midscheeps op een laag dek en neemt medicijnen mee.
Het tweede is dat een aanloop of ankerplaats kan vervallen bij te veel wind, omdat je met een tender of rubberboot aan wal gaat.
Daar staat tegenover dat het schip flexibel is: waar een groot schip vastzit aan een kade-afspraak, kan dit schip uitwijken naar een andere baai.
De maand bepaalt bij dit schip in welk gebied je vaart.
Voor de Griekse eilanden zijn mei, juni, september en oktober het aangenaamst: vierentwintig tot dertig graden en water dat vanaf juni aangenaam is.
In juli en augustus is het er vijfendertig graden en meer, en dan waait de meltemi het hardst; op een schip met een zwemplatform is de hitte wel beter te verdragen.
Voor Frans-Polynesie is mei tot oktober het droge seizoen met vierentwintig tot dertig graden en een gestage passaatwind.
Van november tot april is het daar natter, met korte hevige buien en een kleine kans op een cycloon.
De overtochten tussen de gebieden zijn los te boeken en hebben veel zeedagen; op een zeilschip is dat een keuze die je bewust maakt.
Het vertrekpunt verschilt per seizoen en dat bepaalt hoe je er komt.
Athene is ruim drie uur vliegen, met Piraeus op een half uur met de metro van de Akropolis; dat is veruit het eenvoudigste vertrekpunt van dit schip.
Papeete op Tahiti is twintig tot vijfentwintig uur vliegen met twee overstappen en een tijdverschil van elf tot twaalf uur.
Voor de reizen door het Panamakanaal vlieg je op Panama-Stad of een haven in Midden-Amerika, met een overstap.
Kom bij elke reis een dag eerder. Op een schip met honderdachtenzeventig gasten wordt niet gewacht.
Bij een enkele reis heb je twee losse vliegtickets nodig, en die kosten samen meer dan een retour.
Je komt voor dit schip verschillende passagiersaantallen en tonnages tegen, afhankelijk van of de bron de maximale bezetting telt of de gebruikelijke bij twee personen per hut. De getallen hierboven komen uit het boekingssysteem waarmee wij werken en horen bij het aanbod dat je hieronder ziet staan.
105 afvaarten · pagina 2 van 5