Cruises naar Virgin Gorda

Granieten keien op een Caribisch strand

Er komen 432 reizen langs bij Virgin Gorda en er vertrekt er geen enkele. Aan de zuidpunt ligt een strand dat er anders uitziet dan elk ander in deze zee.

Er liggen tientallen ronde granieten rotsblokken van soms tien meter doorsnee, half in het water en tegen elkaar aan gekanteld. Daaronder zijn grotten, gangen en poelen ontstaan waar je doorheen klautert, met het zeewater dat ertussen op en neer gaat.

Graniet is in het Caribisch gebied ongewoon; de meeste eilanden zijn van kalksteen of vulkanisch gesteente. Dit is stollingsgesteente dat diep in de aardkorst is ontstaan, later omhoog is gedrukt en waarvan de zachtere lagen zijn weggesleten, zodat alleen de harde kernen overbleven.

Het pad erdoorheen is een half uur klauteren, met touwen en houten trapjes op de lastige stukken, en op sommige plaatsen sta je tot je knieën in het water. Dat is niet voor iedereen; wie slecht ter been is, blijft op het strand ervoor.

Ga vroeg. Als er twee schepen liggen, wordt het in de nauwe gangen dringen en moet je op elkaar wachten.

De dikke maagd

De naam van dit eiland is van Columbus en is minder verheven dan hij klinkt.

Hij noemde de hele eilandengroep in 1493 naar de heilige Ursula en haar elfduizend maagden, omdat er zoveel eilandjes bij elkaar lagen. Dit eiland kreeg er een toevoeging bij: de dikke.

Dat sloeg op de omtrek. Vanaf zee gezien lijkt de berg in het midden op een liggende vrouw met een bolle buik, en die gelijkenis viel de zeelieden op.

Die berg is de Gorda Peak, vierhonderdveertien meter, en er loopt een pad naartoe met bovenop een uitkijktoren. Op heldere dagen zie je van daaraf tientallen eilanden liggen.

Aan de zuidkant liggen resten van een kopermijn waar in de negentiende eeuw mijnwerkers uit Cornwall hebben gewerkt. De schoorsteen en het machinegebouw staan er nog, boven op de klif.

Dat er hier koper zat is al veel langer bekend: er zijn sporen gevonden die erop wijzen dat Spanjaarden er in de zestiende eeuw al groeven, en mogelijk de oorspronkelijke bewoners daarvoor.

De mijn draaide van 1838 tot 1862 en leverde een paar duizend ton erts. Toen de koperprijs zakte was het afgelopen en vertrokken de mijnwerkers weer; het terrein is nu beschermd.

Brits gebied, Amerikaans geld

De Britse Maagdeneilanden zijn een Brits overzees gebied, met de Britse koning als staatshoofd en het Engelse recht als grondslag.

Er wordt alleen niet met ponden betaald maar met Amerikaanse dollars, en dat is al sinds 1959 zo. De reden is de buurman: de Amerikaanse Maagdeneilanden liggen op zicht en de economie is daar altijd op gericht geweest.

De eilanden leven van twee dingen. Het eerste is de zeilerij: de wateren hier hebben vaste passaatwind, korte afstanden tussen de eilanden en beschutte ankerplaatsen, wat ze tot een van de bekendste zeilgebieden ter wereld maakt.

Het tweede is de financiële dienstverlening. Er staan honderdduizenden vennootschappen ingeschreven op een bevolking van ruim dertigduizend, en dat levert het overgrote deel van de overheidsinkomsten op.

In september 2017 trok orkaan Irma recht over deze eilanden, met windsnelheden boven de driehonderd kilometer per uur. Vrijwel alles ging tegen de vlakte, en aan de nieuwbouw en de kale hellingen is nog te zien hoe hard dat is aangekomen.

Een schip bepaalt het aanbod

Van de 432 aanlopen zijn er 210 van één schip, en dat verklaart de vorm van dit aanbod.

Die rederij vaart vanuit La Romana in de Dominicaanse Republiek een vaste ronde door de Kleine Antillen, en Virgin Gorda staat daar elke week op. Dezelfde 210 reizen doen ook Catalina Eiland en La Romana aan.

Daarnaast komen er zeilschepen en kleine jachtachtige schepen, want er is hier geen kade: alles gaat met tenderboten en de ankerplaats is beperkt.

216 van de reizen duren tien tot veertien dagen en 158 zes tot negen. Ze vertrekken uit La Romana (133), San Juan (60) en Bridgetown (55).

De havens die het vaakst op dezelfde reizen staan zijn La Romana, St. Maarten, Catalina Eiland en Fort de France, met Tortola op 187 en Gustavia op 160.

Ook in de zomer vaart hier iets

Januari telt 61 reizen, december 55 en november 44. Juni telt er 20 en april, mei en september elk 22.

Dat is een minder scherp verschil dan op de meeste eilanden hier, waar de zomer helemaal leegloopt. Het komt doordat het schip dat deze route vaart het hele jaar in de regio blijft, ook tijdens het orkaanseizoen van juni tot november.

Wie in die maanden gaat, moet daar rekening mee houden: het is dan vochtiger en warmer, en een storm in de buurt kan de route wijzigen of deze aanloop schrappen.

Van december tot april is het hier achtentwintig graden, droog en waait de passaat. Dat is het aangenaamste seizoen en meteen het drukste.

Waar je op moet letten

• De keien zijn klauteren, geen wandeling; ga vroeg.
• Neem schoenen die nat mogen worden.
• Er is geen kade; alles gaat met tenderboten.
• Betalen in Amerikaanse dollars, ondanks het Britse bestuur.
• December tot april is het aangenaamst.