Haven · Oostenrijk
Er komen 70 reizen langs in Pöchlarn en er vertrekt er geen enkele. Alle zeventig komen van een enkele rederij en alle zeventig beginnen in Passau.
Dat is een uitzonderlijk eenvormige pagina. Er staat geen tweede aanbieder bij en er is geen tweede vertrekpunt.
Drieenvijftig van de zeventig reizen duren zeven nachten, negen elf en vijf veertien. In de buurhavenlijst staan Bratislava, Boedapest en Wenen alle drie op zeventig van de zeventig, dus dit is een vaste route die telkens hetzelfde loopt.
Wat daar tegenover staat is opmerkelijk: bij geen enkele van de zeventig reizen ontbreekt het bedrag. Dat is pas de tweede pagina in deze hele reeks met een volledige prijsdekking.
De prijzen lopen van negenhonderdnegenennegentig euro tot zesenveertighonderdnegenentwintig. Dat is een smalle band en zij ligt laag voor een riviercruise van een week.
Er wordt acht maanden per jaar aangelegd, met achttien reizen in oktober en elf in september. In november tot en met februari komt hier niets.
Dit is een stadje van ongeveer vierduizend inwoners, en de meeste passagiers zien er weinig van.
De reden dat de schepen hier aanleggen ligt zeven kilometer stroomopwaarts. Daar staat een benedictijner abdij op een rots boven de rivier, en die is de bekendste bezienswaardigheid van dit hele riviertraject.
Die abdij heeft een eigen aanlegplaats, maar die is klein en op drukke dagen vol. Wie daar niet terechtkan, meert hier af en rijdt het laatste stuk met de bus; dat is een kwartier.
Dat is dus geen tweederangs oplossing maar de normale gang van zaken, en het heeft een voordeel. Vanaf hier begint namelijk het mooiste stuk van de rivier, en dat vaar je bij vertrek meteen in.
Wat je van dit stadje zelf ziet is een kade, een kerk en een marktplein. Het is in een half uur bekeken, en de meeste mensen doen dat na terugkomst van de excursie.
Wat er op die rots staat is tussen 1702 en 1736 gebouwd op de plaats van een oudere burcht, en het is barok in zijn meest uitbundige vorm.
Het gebouw is driehonderdtwintig meter lang en de gevel kijkt over de rivier uit. Binnen liggen een marmeren zaal met een beschilderd plafond en een kerk met zoveel bladgoud dat het bij zonlicht moeilijk is om ergens naar te kijken.
Het bijzonderste is de bibliotheek. Daar staan ongeveer honderdduizend banden in twaalf zalen, waaronder twaalfhonderd handschriften uit de middeleeuwen, en de kasten lopen door tot aan het beschilderde plafond met een wenteltrap ertussen.
De monniken wonen er nog en er zit een school bij met ongeveer negenhonderd leerlingen. Het is dus geen museum maar een werkend klooster met een museum erin.
Umberto Eco heeft de verteller van zijn bekendste roman naar dit klooster genoemd, en de bibliotheek in dat boek is er losjes op geinspireerd. Dat wordt er graag bij verteld.
Reken op twee tot drie uur, inclusief de rit en de klim. Er zijn tijdvakken en op drukke dagen loopt het vol. Wij hebben de openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.
Vanaf hier stroomafwaarts begint een dal dat sinds 2000 op de werelderfgoedlijst staat.
Het is ongeveer zesendertig kilometer lang en aan beide zijden lopen de hellingen steil op, met stenen terrassen die met de hand zijn gestapeld. Daar staan wijnstokken en abrikozenbomen, en er is nauwelijks plek voor iets anders.
De wijn die hier wordt gemaakt is wit en droog, van twee druiven waarvan er een vrijwel alleen in dit land voorkomt. De terrassen zijn te smal voor machines, dus het gaat allemaal met de hand.
De abrikozen zijn een streekproduct met een eigen beschermde naam. Zij bloeien eind maart en begin april, en dan staat het hele dal wit; geoogst wordt er in juli.
Halverwege het dal staat op een rots een burchtruine waar de Engelse koning Richard Leeuwenhart in 1192 en 1193 gevangen heeft gezeten, op de terugweg van een kruistocht. Zijn vrijlating heeft Engeland een losgeld gekost dat op ongeveer twee tot drie jaarinkomsten van het koninkrijk wordt geschat.
Onder die ruine ligt een stadje met een blauwwitte kerktoren dat op vrijwel elke foto van dit dal staat. Veel reizen leggen daar ook aan.
Dit stadje heeft twee eigen aanspraken op bekendheid, en de eerste is achthonderd jaar oud.
In het Nibelungenlied, het Duitse heldendicht uit ongeveer 1200, is dit de zetel van een van de weinige figuren die er onberispelijk uit tevoorschijn komt: een markgraaf die zijn gasten trouw is en die daardoor in een onmogelijke keuze terechtkomt tussen zijn eed en zijn vrienden.
Die passage speelt zich hier af, in wat toen Bechelaren heette, en er staat een monument. Voor wie het gedicht kent is dit een van de weinige plekken op de route die je kunt aanwijzen.
De tweede aanspraak is jonger. Hier is in 1886 de schilder Oskar Kokoschka geboren, een van de belangrijkste Oostenrijkse kunstenaars van de twintigste eeuw, wiens werk door de nazi's als ontaard werd bestempeld en die naar Engeland uitweek.
In zijn geboortehuis aan de kade zit een klein museum met werk en documenten. Dat ligt op vijf minuten lopen van waar het schip afmeert en het kost een uur.
Wie liever buiten is: langs de rivier loopt een vlak fietspad door het hele dal, en op veel reizen zijn fietsen aan boord. Dat is de aardigste manier om die terrassen te zien.
Deze ene rederij uit ons aanbod doet Pöchlarn aan, goed voor 70 reizen.
| Rederij | Reizen langs Pöchlarn | Vanaf p.p. |
|---|---|---|
| Nicko Cruises | 70 | €799 |
Andere rederijen kunnen hier ook varen. Wat hierboven staat is wat wij kunnen boeken.
Deze havens staan het vaakst op dezelfde reizen als Pöchlarn. Geen willekeurig lijstje: het getal is het aantal afvaarten waarop ze samen voorkomen.
70 afvaarten · pagina 1 van 3
