Cruises naar Norfolk Island

Er is geen haven, en er zijn twee ankerplaatsen

Er komen 35 reizen langs in Norfolk Island en er vertrekt er geen enkele. Dit eiland heeft geen haven en geen kade waar een schip aan kan liggen.

Schepen gaan voor de kust voor anker en alles gaat met open boten naar de wal, ook de vracht. Dat gebeurt aan een van twee steigers: de ene aan de zuidkant en de andere aan de noordoostkant, vijfeneenhalve kilometer daarvandaan.

Welke van de twee wordt gebruikt, hangt af van de wind. Waait het uit het zuiden, dan wordt aan de noordkant gelost en andersom; bij wind uit een ongunstige hoek gaat het helemaal niet door.

Dat tweede steigertje staat in het bestand als een eigen record, maar daar hangt geen enkele reis aan. In de praktijk is er dus een naam voor twee plekken waarvan er per dag wordt gekozen.

Reken erop dat een aanloop hier kan vervallen. Dat gebeurt regelmatig en het ligt niet aan het schip maar aan de branding.

Negenentwintig van de tweeendertig reizen hebben een prijs

Bij drie reizen ontbreekt het bedrag, en dat is goede dekking.

De bedragen lopen van vijfhonderdvierentwintig euro tot negenentachtigduizend euro. Die ondergrens hoort bij een reis van vier nachten vanuit Australie en die bovengrens bij een wereldreis van vierennegentig nachten.

Acht reizen duren tien nachten en zeven duren er veertien. Acht vertrekken uit Auckland, zeven uit Brisbane en zes uit Sydney.

Er zijn zes rederijen en de grootste heeft er negen. januari telt negen aanlopen en juni zes; er wordt 9 maanden per jaar aangelegd.

Dit is dus een stop op een vaart tussen Australie en Nieuw-Zeeland, en niet een bestemming waar je heen boekt.

Een strafkolonie die met opzet de zwaarste van het rijk was

Dit eiland is twee keer als strafkolonie gebruikt, en de tweede keer was geen gewone.

De eerste zat er van 1788 tot 1814 en was een gewone nederzetting. De tweede begon in 1825 en werd bewust ingericht voor gevangenen die in Australie opnieuw waren veroordeeld: dit was het uiterste dat er was, na de doodstraf.

De gouverneur die het instelde, schreef dat er geen zwaardere plek mocht zijn en dat er ook geen hoop mocht zijn. Er is gemarteld, er werd in ketens gewerkt en er zijn opstanden geweest die met executies eindigden.

Er is een geestelijke geweest die naar Londen schreef dat gevangenen die de doodstraf kregen op hun knieen dankten, terwijl degenen die gratie kregen huilden. Dat verslag heeft in Groot-Brittannie tot ophef geleid en de kolonie is in 1855 opgeheven.

Wat er staat is een reeks gebouwen van kalksteen aan een baai: barakken, een gevangenis, een graanmolen en huizen van officieren. Dat geheel staat sinds 2010 op de werelderfgoedlijst als onderdeel van de Australische strafkolonies.

In 1856 is de hele bevolking van Pitcairn hierheen verhuisd

Een jaar na het sluiten van de strafkolonie kwam er een nieuwe bevolking, en die kwam van zesduizend kilometer verderop.

Op Pitcairn woonden toen honderdvierennegentig mensen, afstammelingen van de muiters van de Bounty en de Tahitiaanse vrouwen die met hen mee waren gegaan. Dat eiland was te klein geworden en de Britse regering bood dit eiland aan.

Zij zijn in mei 1856 met een schip overgebracht, allemaal tegelijk, en zij kregen de leeggekomen huizen van de gevangeniskolonie. Ongeveer een derde is later teruggegaan naar Pitcairn omdat zij hier niet konden aarden.

De rest is gebleven en hun namen komen hier nog steeds voor: Christian, Quintal, Adams, McCoy, Nobbs en Buffett. Ongeveer de helft van de huidige bewoners stamt van hen af.

Op 8 juni wordt hier de aankomst herdacht, met een optocht in negentiende-eeuwse kleding en een maaltijd op de plek waar zij aan land kwamen. Dat is de belangrijkste dag van het jaar.

Een taal die van twee kanten komt

Op dit eiland wordt naast Engels een tweede taal gesproken die nergens anders bestaat.

Die is ontstaan op Pitcairn uit het Engels van de muiters, matrozentaal uit de achttiende eeuw, en het Tahitiaans van de vrouwen. Een Engelsman verstaat er weinig van.

Zij is hier sinds 2004 een officiele taal naast het Engels, en er zijn straatnaamborden en schoollessen in. Het aantal sprekers is klein en er wordt bewust aan het behoud gewerkt.

Wat je verder overal ziet zijn de dennen. Die groeien alleen hier van nature en zij komen tot zestig meter; Cook dacht in 1774 dat er scheepsmasten van te maken waren, en dat was een van de redenen om hier een kolonie te beginnen.

Dat bleek niet te kloppen: het hout is te bros en breekt. De bomen staan er nog wel, en zij staan op de vlag. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Er is geen haven; alles gaat met open boten en de aanloop kan vervallen.
• Welke steiger wordt gebruikt hangt van de wind af.
• De strafkolonie staat sinds 2010 op de werelderfgoedlijst.
• De helft van de bewoners stamt af van de Bounty-muiters.
• Bij drie van de tweeendertig reizen ontbreekt de prijs.
• Dit is een stop onderweg, geen bestemming waar je heen boekt.