Cruises naar Icy Strait Point

Deze bestemming is van de bewoners zelf

Er komen 512 reizen langs in Icy Strait Point en er vertrekt er geen enkele. Het is een aangelegde bestemming, net als een privé-eiland, met één verschil dat er wezenlijk toe doet.

Het terrein is niet van een rederij maar van een onderneming die eigendom is van ongeveer veertienhonderd aandeelhouders van Huna Tlingit-afkomst. De opbrengst blijft dus bij de gemeenschap die hier woont, in plaats van weg te vloeien naar een hoofdkantoor.

Naast het terrein ligt Hoonah, met ongeveer negenhonderd inwoners het grootste Tlingit-dorp van Alaska. Er is een pendelbus heen, en het is een gewoon dorp: een school, een winkel, boten in de haven.

Het geheel is gebouwd rond een conservenfabriek uit 1912 waar zalm werd verwerkt. Die is gerestaureerd en de oude machines staan er nog; het museum erin is gratis.

Verdreven door een gletsjer

De Huna Tlingit wonen hier niet van oudsher, en de reden daarvoor is bijzonder.

Hun dorpen lagen in wat nu Glacier Bay heet, een dagreis hiervandaan. Ongeveer tweehonderdvijftig jaar geleden begon de gletsjer daar snel op te rukken, met naar hun overlevering meters per dag, en hij schoof over hun huizen en jachtgronden heen.

Ze zijn toen over het water hierheen getrokken en hebben Hoonah gesticht, wat zoiets betekent als beschut tegen de noordenwind. Die verhuizing wordt in hun mondelinge overlevering doorverteld en komt overeen met wat geologen over die gletsjer weten.

Glacier Bay is later nationaal park geworden, waarmee hun toegang tot het oude gebied verder werd beperkt. Sinds 2016 staat er in dat park weer een stamhuis van de Huna Tlingit, gebouwd na jaren onderhandelen.

Wie hier van boord gaat, ziet dus geen decor maar een gemeenschap die haar eigen geschiedenis vertelt op de plek waar ze terechtkwam.

Walvissen die samen jagen

Voor de kust ligt de Icy Strait, en dat is een van de betrouwbaarste plekken van Alaska om bultruggen te zien.

De reden is voedsel: getijstromen stuwen hier voedingsstoffen omhoog, waardoor het krioelt van de haring en de krill, en de walvissen komen er de hele zomer op af. Bij Point Adolphus, vlak hiernaast, liggen ze soms met tientallen tegelijk.

Hier komt bovendien iets voor dat maar bij een klein deel van de bultruggen ter wereld is waargenomen: samen jagen met een net van bellen. Een groep zwemt in een spiraal omhoog en blaast daarbij lucht uit, waardoor de vissen in een steeds nauwere kolom worden gedreven; dan schieten de walvissen er met open bek doorheen naar boven.

Dat gedrag wordt aangeleerd en van dier op dier doorgegeven, en het gebeurt in dit deel van Alaska vaker dan vrijwel overal elders. Of je het ziet, blijft een kwestie van geluk.

Op het eiland zelf, Chichagof, leven bruine beren in een dichtheid die tot de hoogste ter wereld hoort. Er zijn er naar schatting meer dan er mensen wonen.

Zestienhonderd meter aan een kabel

Vanaf de bergrug achter het terrein loopt een kabelbaan naar beneden waar je aan hangt in plaats van in zit.

De baan is ongeveer zestienhonderd meter lang met een hoogteverschil van vierhonderd meter, en je haalt er tegen de negentig kilometer per uur. Zes mensen gaan tegelijk, naast elkaar, en het duurt ongeveer anderhalve minuut.

Het geldt als een van de langste en hoogste van zijn soort ter wereld. Je wordt eerst met een bus naar boven gereden, en daarbovenop is een uitkijkpunt over de zeestraat.

Er is ook een gondelbaan naar dezelfde top voor wie het rustiger wil, en er lopen paden door het regenwoud naar beneden.

Verder zijn er tochten naar de beren, kajakken en visserij. Wij hebben de tarieven, reistijden en openingstijden niet ter plaatse gecontroleerd.

Vijf maanden, en verder niets

Augustus telt 112 reizen, juli 97 en juni 90. In maart en november komt hier vrijwel niets langs en in oktober 4.

Dat is de Alaskakalender, en die is hier nog strakker dan in de grotere havens: het seizoen loopt van mei tot september en daarbuiten ligt alles stil, inclusief het grootste deel van de voorzieningen op het terrein.

385 van de 512 reizen duren zes tot negen dagen; dat is de standaardweek langs de Inside Passage. Ze vertrekken uit Vancouver (211) en Seattle (174).

De havens die het vaakst op dezelfde reizen staan zijn Ketchikan, Vancouver, Juneau en Seattle, met Ketchikan op 450 en Juneau op 407.

Reken op regen: deze kust krijgt meer dan twee meter neerslag per jaar en de zomer is er niet droog.

Waar je op moet letten

• De opbrengst blijft bij de gemeenschap, anders dan bij een privé-eiland.
• Hoonah is een gewoon dorp; er rijdt een pendelbus heen.
• Het museum in de fabriek is gratis.
• Neem regenkleding mee, ook in juli.
• Alleen van mei tot september is hier iets open.