Cruises naar Dravuni Island

Achtenzeventig schepen per jaar bij honderdvijfentwintig inwoners

Er komen 71 reizen langs in Dravuni Island en er vertrekt er geen enkele. Op dit eiland wonen ongeveer honderdvijfentwintig mensen.

Dat is de verhouding die deze pagina bepaalt. Er is een dorp, een school, een kerk en verder niets: geen winkel, geen bank, geen weg en geen kade.

Het schip ankert voor de kust en zet de passagiers met sloepen op het strand af. Bij deining gaat dat niet, en dan vaart het schip door; aanlopen hier vervallen met enige regelmaat op de dag zelf.

Wat er op zo'n dag gebeurt is dat het dorp uitloopt. De bewoners zetten kraampjes op het strand met schelpen, doeken en houtsnijwerk, er wordt gedanst en gezongen, en aan het eind van de middag is iedereen weer weg.

Dat is geen opgetuigde voorstelling voor bezoekers maar wel duidelijk een dag die het dorp organiseert. De opbrengst gaat naar de gemeenschap, en het is een van de weinige inkomsten die er zijn.

Neem daarom klein contant geld mee in de plaatselijke munt. Er is geen pinautomaat, er wordt niet met kaart betaald en met grote biljetten kan niemand wisselen.

Elf maanden per jaar, met een piek in januari

Er wordt 11 maanden per jaar aangelegd. januari telt negentien aanlopen, juni twaalf en juli acht; alleen in augustus komt er niets.

Dat er hier vrijwel het hele jaar door schepen komen, ligt aan de ligging. Dit eiland ligt op de route tussen Australie, Nieuw-Zeeland en Frans-Polynesie, en die wordt in elk seizoen gevaren.

De januaripiek komt van twee kanten tegelijk: het is hoogzomer op het zuidelijk halfrond en het is de maand waarin de lange reizen vertrekken. Elf reizen hier duren veertien nachten en tien twaalf, maar er staan er ook drie van achtentwintig en een van vierendertig.

Van november tot april is het hier cycloonseizoen. Dat is precies de drukste periode, en het verklaart waarom een aanloop soms wordt geschrapt of verlegd.

Achttien reizen beginnen in Sydney, vijftien in Papeete en negen elk in Lautoka en Brisbane. De prijzen lopen van zeshonderdvijfentwintig euro tot achtentachtigduizend driehonderdnegenennegentig, en bij zestien reizen ontbreekt het bedrag.

Alle achtenzeventig reizen dragen Fiji als vaargebied, en dat klopt: dit eiland hoort bij die groep.

Het rif waar een Frans schip bijna op verging

Om de eilandengroep waar dit bij hoort ligt een van de grootste barriererifen ter wereld.

Het loopt over ongeveer honderd kilometer om de zuidkant van deze eilanden heen en het sluit een lagune af die op plaatsen tientallen meters diep is. Buiten het rif valt de bodem steil weg naar duizend meter en meer.

Het draagt de naam van een Frans schip dat er in 1827 bijna op is vergaan. Dat schip was op zoek naar de resten van een eerdere Franse expeditie die veertig jaar daarvoor in deze wateren spoorloos was verdwenen, en het vond die uiteindelijk ook, op een rif verderop.

Wat dat rif voor jou betekent is eenvoudig: je hoeft niet ver. Vanaf het strand hier zwem je binnen enkele tientallen meters over koraal met papegaaivissen, doktersvissen en zeesterren, en op sommige plekken staan koraaltuinen tot vlak onder de oppervlakte.

Neem eigen snorkeluitrusting mee als je die hebt. Er is hier niets te huur, behalve wat het schip meebrengt.

Let op stroming aan de uiteinden van het strand en op koraal onder je voeten; schoenen zijn geen overbodige luxe.

De heuvel en het uitzicht

Achter het dorp loopt een pad omhoog naar de kam van het eiland, en dat is de tweede reden om aan land te gaan.

Het is ongeveer een half uur klimmen over gras en rots, zonder schaduw. Boven kijk je over de lagune, het rif en de omliggende eilanden, en je ziet je eigen schip klein op het water liggen.

Het is steil en het is er warm; neem water mee en doe het vroeg als je aanloop dat toelaat. Er lopen geen bordjes en er is geen hek, en dat hoort bij de plek.

Het eiland is ongeveer twee kilometer lang en op het smalste punt een paar honderd meter breed. Je kunt het in een ochtend rondlopen als je dat wilt.

Verder is er niets aangelegd. Geen strandtent, geen paden met platen, geen toiletgebouw; wat er is, is een strand, een dorp en een heuvel.

Hoe je je in het dorp gedraagt

Dit is een gewoon Fijisch dorp met een dorpshoofd, en er gelden regels die het waard zijn om te kennen.

Bedek in het dorp je schouders en je knieen, ook als je van het strand komt. Badkleding is voor het strand en niet voor tussen de huizen.

Zet je hoed of pet af zodra je het dorp in loopt. Alleen het dorpshoofd draagt binnen het dorp iets op zijn hoofd, en het is een duidelijke onbeleefdheid om dat wel te doen; raak ook niemand aan het hoofd aan, ook geen kinderen.

Er wordt bij ontvangst vaak een drank aangeboden die van een gemalen wortel is gemaakt, in een houten schaal die rondgaat. Dat is geen alcohol; het smaakt aards en het maakt je lippen wat gevoelloos.

De vorm hoort erbij: je klapt een keer in je handen, neemt de schaal met twee handen aan, drinkt hem in een keer leeg en klapt daarna drie keer. Weigeren kan beleefd door de schaal aan te nemen en er een slok van te nemen.

Vraag voordat je iemand fotografeert. Dat klinkt vanzelfsprekend en het gebeurt hier op zo'n dag opvallend weinig. Wij hebben de afstanden, vaartijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Je komt met een sloep op het strand. Bij deining kan de aanloop vervallen.
• Neem klein contant geld mee. Er is geen pinautomaat en niemand kan wisselen.
• Neem eigen snorkelspullen mee. Er is hier niets te huur.
• Bedek schouders en knieen in het dorp en zet je pet af.
• De klim duurt een half uur en er is geen schaduw.
• Er is geen enkele voorziening. Wat je nodig hebt, breng je mee.