Cruises naar Ishigaki Island

Japan, maar dan tropisch

Er komen 172 reizen langs in Ishigaki, een eiland dat bij Japan hoort en dat dichter bij Taiwan ligt dan bij Tokio.

De afstand tot de hoofdstad is tweeduizend kilometer; naar Taipei is het er tweehonderdzeventig. Dat verklaart alles aan deze plek: het klimaat is subtropisch, er groeit mangrove, het water is helder, en de cultuur is die van de Riukiu-eilanden en niet die van het Japanse hoofdeiland.

De rederijen zijn MSC Cruises, Princess Cruises, Regent Seven Seas Cruises en Windstar Cruises. De schepen die hier komen zijn MSC Bellissima, Star Seeker, Diamond Princess en Seabourn Encore.

Wat er verder op dezelfde reizen staat is Hong Kong, Naha (Okinawa Is.), Japan, Taipei en Tokyo, Japan. Dit is een aanloop op de routes tussen Japan, Taiwan en Zuidoost-Azië, en op de wereldreizen die daar doorheen varen.

Er wonen ruim vijftigduizend mensen. De kade ligt bij de stad, en het centrum begint op tien minuten lopen.

Een eigen koninkrijk tot 1879

Deze eilanden hoorden eeuwenlang niet bij Japan.

Het koninkrijk Riukiu was vanaf de vijftiende eeuw een zelfstandige staat die handel dreef met China, Korea, Japan en Zuidoost-Azië en die van die tussenpositie leefde. In 1609 werd het door het Japanse domein Satsuma onderworpen en bleef het formeel zelfstandig; in 1879 is het geannexeerd en werd het de prefectuur Okinawa.

De taal die hier werd gesproken is geen dialect van het Japans maar een verwante taal, en op Ishigaki werd weer een andere variant gesproken dan op Okinawa. Die talen worden door de Unesco als bedreigd aangemerkt; er zijn nog sprekers, vrijwel allemaal op leeftijd.

Aan de architectuur is het te zien. De oude huizen hebben rode dakpannen met kalk ertussen tegen de tyfoons, een muur voor de ingang die kwade geesten moet tegenhouden, en shisa op het dak: leeuwhondjes van aardewerk die per paar worden geplaatst, één met open bek en één met gesloten.

In het stadje staat het Miyara Dunchi, een woning van een ambtenaar uit 1819 met een tuin van koraalsteen, en dat is het enige bewaarde huis van de adel in deze streek.

Waar het om gaat: het water

De reden dat mensen hier komen ligt buiten de stad.

Kabira-baai ligt op een half uur rijden en is de plek van de ansichtkaart: wit zand, groen water en kleine eilandjes. Zwemmen mag er niet vanwege de stroming en vanwege de parelkweek in de baai; er varen boten met een glazen bodem.

Op deze eilanden zit het noordelijkste uitgebreide koraalrifgebied van Japan. Het Sekisei-rif tussen Ishigaki en Iriomote is met zo'n twintig bij vijftien kilometer het grootste van het land, en het is de plek waar Japanse onderzoekers de opwarming van het zeewater meten; er zijn de afgelopen jaren zware verblekingen geweest.

Manta's verzamelen zich bij Kabira-ishizaki van de zomer tot het najaar, en dat is een van de betrouwbaarste plekken ter wereld om ze te zien.

Op een uur varen ligt Taketomi, een eilandje van drie vierkante kilometer waar de wegen van zand zijn en waar met ossenkarren wordt rondgereden. Iriomote ligt verder en is voor negentig procent oerwoud, met mangrovekreken waar je met een kajak in kunt.

Voor wie aan land blijft: de berg Nosoko en kaap Hirakubo aan de noordpunt geven het uitzicht over het rif.

Wat je hier eet en meeneemt

De keuken van deze streek verschilt van de Japanse die je kent.

Ishigaki-rundvlees is het bekendste product: vee dat op deze eilanden wordt grootgebracht en dat als kalf ook naar het vasteland gaat, waar het onder andere namen verder wordt gemest. Ter plekke is het goedkoper dan waar ook in Japan.

Verder staat er goya op de kaart, een bittere komkommer die met tofu en ei wordt gebakken, en sōki soba: dikke tarwenoedels in bouillon met varkensrib. Dat laatste heet weliswaar soba maar bevat geen boekweit.

Awamori is de sterkedrank van deze eilanden, gestookt uit langkorrelige rijst uit Thailand met een eigen schimmelcultuur, en ouder dan de Japanse shochu.

Wat mensen meenemen: shisa van aardewerk, textiel dat met plantaardige verf wordt geverfd, en zout uit de zee hier.

Betalen gaat met yen. Pinnen met een buitenlandse pas lukt bij de postkantoren en bij enkele banken; in kleine zaken is contant geld de norm, en dat is in heel Japan zo.

Wanneer de schepen komen

Er zijn 12 maanden met aanlopen, met februari als drukste maand.

Dat februari bovenaan staat is voor een tropisch eiland ongewoon en het komt door de routes: in de noordelijke winter varen de schepen tussen Japan en Zuidoost-Azië, en dan is dit een tussenstop. In die maanden is het hier achttien tot tweeëntwintig graden, koel voor de streek maar aangenaam om te lopen.

Van april tot oktober is het zesentwintig tot tweeëndertig graden en vochtig. Het water is dan zesentwintig graden of meer en dat is het duik- en snorkelseizoen.

Juni is de regentijd, met een periode van enkele weken waarin het aanhoudend nat is.

Van juli tot oktober is het tyfoonseizoen, en dat is hier geen formaliteit: deze eilanden liggen op de baan van de stormen die vanuit de Filipijnen naar het noorden trekken. Een aanloop kan daardoor vervallen, en dat gebeurt vaker dan bij welke andere Japanse haven ook.

De zon is fel en de UV-index loopt hier hoger op dan de temperatuur doet vermoeden. Neem zonnebrand mee die het koraal niet aantast, en water; buiten de stad is er weinig te koop.