Cruises naar Royal Naval Dockyard

Bermuda ligt niet in de Caribische Zee

Er komen 288 reizen langs in Royal Naval Dockyard en er vertrekt er geen enkele. Het eerste wat over deze bestemming rechtgezet moet worden, is waar ze ligt.

Bermuda hoort niet bij de Caribische regio. Het ligt in de Atlantische Oceaan op ruim duizend kilometer ten oosten van de kust van North Carolina, ongeveer op de breedte van Marokko en veel noordelijker dan de Bahama's.

Het dichtstbijzijnde land ligt op meer dan duizend kilometer. Dat maakt het een van de meest afgelegen bewoonde plekken op het noordelijk halfrond.

Dat het er tropisch uitziet komt door de Golfstroom, die warm water langs het eiland voert. Daardoor groeit hier het noordelijkste koraalrif ter wereld, op een breedte waar dat normaal onmogelijk is.

Het gevolg voor de bezoeker: in de zomer is het vijfentwintig tot dertig graden, maar in januari en februari kan het veertien graden zijn met wind. Het is geen bestemming voor het hele jaar.

Een marinewerf die met dwangarbeid is gebouwd

De aanlegplaats zelf is een voormalige marinewerf, en de geschiedenis ervan is zwaar.

Toen Groot-Brittannië na de Amerikaanse onafhankelijkheid zijn havens op het Noord-Amerikaanse vasteland kwijtraakte, had de marine een nieuwe basis in de Atlantische Oceaan nodig. Vanaf 1809 is die hier gebouwd, op de westpunt van het eiland.

Het bouwwerk werd het Gibraltar van het Westen genoemd: kaden, dokken, magazijnen en muren van gehouwen kalksteen. Er is een halve eeuw aan gewerkt.

Dat werk is grotendeels gedaan door tot slaaf gemaakte mensen en, vanaf 1824, door bijna negenduizend veroordeelden die uit Groot-Brittannië hierheen zijn verscheept. Zij woonden op afgemeerde schepen voor de kust, en duizenden zijn omgekomen, vooral aan gele koorts.

Het Commissioner's House uit de jaren twintig van de negentiende eeuw staat er nog en is een van de vroegste gebouwen met een gietijzeren draagconstructie. Er zit nu het nationaal museum in, waar deze geschiedenis ook wordt verteld.

Roze zand, en waar dat vandaan komt

De stranden van Bermuda zijn roze, en dat is geen kwestie van licht.

Op de riffen leeft een eencellig organisme met een rood kalkskeletje. Als het afsterft, breken die skeletjes tot gruis en spoelen ze met het witte koraal- en schelpzand mee naar het strand.

Dat rode gruis is maar een paar procent van het zand, en dat is genoeg om de hele vloedlijn een zalmkleurige tint te geven. Waar de golven het zand sorteren is de kleur het sterkst.

De bekendste stranden liggen aan de zuidkust, op een half uur met de bus vanaf de werf. Horseshoe Bay is de grootste; de baaien ernaast zijn kleiner en rustiger.

Wij hebben de tarieven, reistijden en dienstregelingen niet ter plaatse gecontroleerd.

Elk huis vangt zijn eigen water

Wie over het eiland rijdt, ziet dat alle daken wit zijn en in trappen zijn gelegd. Daar zit een dwingende reden achter.

Bermuda heeft geen rivieren, geen meren en nauwelijks grondwater; het kalksteen laat regen zo doorlopen naar zee. Er is dus geen bron waar een waterleiding uit kan putten.

Daarom is bij wet geregeld dat elk huis zijn eigen regenwater opvangt. Het dak bestaat uit kalkstenen platen met opstaande randen die het water naar goten leiden en vandaar in een tank onder het huis.

Het wit is kalk, die het water zuivert terwijl het over het dak loopt. De daken worden om de paar jaar opnieuw gewit.

Een tweede eigenaardigheid: op Bermuda mag een gezin maar één auto hebben en huurauto's bestaan niet. Bezoekers gaan met de bus, de veerboot, een taxi of een klein elektrisch huurwagentje.

Wat er van de driehoek klopt

Bermuda geeft zijn naam aan een gebied waar schepen en vliegtuigen zouden verdwijnen, en dat verhaal houdt geen stand.

Het is in de jaren vijftig en zestig ontstaan uit tijdschriftartikelen die een reeks ongelukken bij elkaar zetten. Bij nader onderzoek bleken sommige daarvan buiten het gebied te zijn gebeurd, andere bij zwaar weer, en weer andere helemaal niet.

Verzekeraars van zeeschepen rekenen voor deze wateren geen hogere premie, en de kustwacht houdt er geen bijzondere statistiek over bij. Er varen bovendien enorm veel schepen doorheen, wat elk absoluut aantal ongelukken vanzelf groter maakt.

Wat wel klopt is dat het weer hier snel kan omslaan en dat het orkaanseizoen van juni tot november loopt. Bermuda ligt in de baan die tropische stormen kunnen nemen.

De riffen rond het eiland hebben in de zeilvaart honderden schepen gekost. Die wrakken liggen er nog en worden bedoken; dat is de nuchtere versie van hetzelfde verhaal.

Een lang seizoen, met korte reizen

Oktober telt 44 reizen, april 42 en mei 40. In februari komt hier niets langs, in december 2 en in januari 3.

Van maart tot oktober is het jaar hier gelijkmatig gevuld, wat voor een eiland op deze breedte een ruim seizoen is. De winter valt weg omdat het dan te koel is om te zwemmen.

164 van de 288 reizen duren zes tot negen dagen en 69 hoogstens vijf. Dat zijn korte tochten vanaf de oostkust van de Verenigde Staten: Bermuda ligt op twee zeedagen van New York.

Ze vertrekken uit Philadelphia (52), Boston (43) en Cape Liberty in New Jersey (39). Veel schepen blijven hier een of twee nachten liggen.

De havens die het vaakst op dezelfde reizen staan zijn Philadelphia, Boston, Cape Liberty, New Jersey en Norfolk.

Waar je op moet letten

• Bermuda ligt niet in de Caribische regio; in de winter is het er koel.
• Huurauto's bestaan niet; neem de bus, de veerboot of een taxi.
• Koop een dagkaart voor bus en veerboot samen.
• De stranden liggen aan de zuidkust, een half uur rijden.
• Van juni tot november is het orkaanseizoen.