Silver Whisper

Wat voor schip is de Silver Whisper?

De Silver Whisper is in 2001 in de vaart gekomen en meet 28.258 brutoton. Het schip is 186 meter lang, telt 10 dekken en heeft plaats voor 388 passagiers in 194 hutten, met 295 bemanningsleden.

Er staan nu 108 afvaarten open, vanaf €3.150 per persoon, met vertrekdata van oktober 2026 tot en met april 2029. In 2018 is het schip opgeknapt.

De rederij is Silversea Cruises en de havens die het vaakst op het programma staan zijn Papeete, Moorea, Bora Bora, Moto Iriru, Huahine en Rangiroa.

Dat rijtje verraadt waar dit schip het grootste deel van het jaar vaart: Frans-Polynesie, met daarnaast Alaska, Hawaii en Japan.

Frans-Polynesie is groter dan je denkt

Wie Tahiti op een kaart opzoekt, ziet een stipje; wat je niet ziet, is dat het gebied eromheen zo groot is als Europa.

Frans-Polynesie telt honderdachttien eilanden verdeeld over vijf archipels, verspreid over ruim vier miljoen vierkante kilometer oceaan, met samen minder inwoners dan de stad Utrecht.

Tussen die eilanden ligt water, en veel; dat is precies de reden dat je het gebied per schip ziet en niet per vliegtuig of veerboot.

De reizen van zeven nachten blijven binnen de Genootschapseilanden, met Moorea, Bora Bora, Huahine en Raiatea rond Tahiti.

De langere reizen gaan verder, naar de Tuamotu-atollen en naar de Marquesaseilanden, en dat zijn heel andere plekken dan de ansichtkaart.

Met 388 gasten komt dit schip binnen riffen en lagunes waar een schip van tweeduizend passagiers niet eens voor anker kan.

De atollen van de Tuamotu

Rangiroa en Fakarava staan op de langere reizen, en die twee namen verdienen uitleg.

Een atol is wat er overblijft als een vulkaan onder water zakt en het rif eromheen blijft doorgroeien: een ring van koraal met een lagune erbinnen en geen berg meer in het midden.

Rangiroa is een van de grootste ter wereld; de lagune is zo uitgestrekt dat je vanaf de ene kant de overkant niet ziet liggen, en het hoogste punt van het land ligt op een paar meter.

Het schip vaart door een van de passen naar binnen, en juist in die passen staat een stroom waar dolfijnen en haaien op afkomen.

Fakarava is als biosfeerreservaat aangewezen en heeft in het zuiden een pas waar honderden rifhaaien in de stroming hangen; dat is een van de bekendste duikplekken ter wereld.

Wie niet duikt, ziet met een snorkel op vanaf de rand van de pas nog altijd meer dan op vrijwel elke andere plek in dit aanbod.

De Marquesaseilanden

Nuku Hiva en Tahuata liggen op de lange reizen, en dat is het tegenovergestelde van Bora Bora.

De Marquesas liggen ruim veertienhonderd kilometer ten noordoosten van Tahiti en hebben vrijwel geen rif; daardoor is er geen lagune, geen turquoise ondiepte en geen wit strand van betekenis.

Wat er wel is, zijn kliffen die recht uit zee omhoog komen, dalen met een waterval erin en paarden die los over de eilanden lopen.

Nuku Hiva is het grootste; het binnenland is een landschap van scherpe kammen en dicht bos, en er wonen een paar duizend mensen.

In de dalen staan oude ceremoniele plaatsen met stenen beelden, en de houtsnijkunst van deze eilanden is de bekendste van de Stille Oceaan.

Er is geen toeristische inrichting: geen souvenirstraat, geen rij taxi's en geen strandbar, en dat is voor een deel van de reizigers de reden om juist deze reis te kiezen.

Bora Bora en de dag op een motu

De bekende namen staan er ook op, en die maken de reis voor de meeste gasten.

Bora Bora is een vulkaanrest in een lagune, met de Otemanu die ruim zevenhonderd meter recht omhoog gaat en een ring van eilandjes eromheen.

Die eilandjes heten motu, en op een daarvan wordt op deze reizen een dag aan wal georganiseerd, met eten en drinken vanaf het schip.

Moorea ligt op zeventien kilometer van Tahiti en heeft twee baaien die als vingers het eiland in snijden, met bergen die er loodrecht uit opstaan.

Huahine is het rustigste van de vier: weinig hotels, veel dorpen, een paar oude tempelterrassen en een rivier met blauwe palingen die er heilig zijn.

Raiatea geldt als de bakermat van de Polynesische zeevaart; vanaf dat eiland zijn volgens de overlevering de tochten naar Hawaii en Nieuw-Zeeland begonnen.

Alaska in de noordelijke zomer

In de noordelijke zomer verplaatst het schip zich naar Alaska, en met dit formaat is dat een ander product dan gebruikelijk.

De grote schepen varen tussen dezelfde vier havens heen en weer; dit schip komt ook in Valdez, Haines en Sitka, waar de kades kleiner zijn.

Sitka was tot 1867 de hoofdstad van Russisch Amerika, en er staat nog een Russisch-orthodoxe kerk in het midden van het stadje.

Tracy Arm is geen haven maar een fjord van ruim veertig kilometer met twee gletsjers aan het eind; of je erin komt hangt af van het pakijs dat die dag voor de ingang ligt.

Skagway is het vertrekpunt van de goudzoekers van 1898, met een smalspoorlijn die de pas over naar Canada klimt.

Vancouver en Seward zijn de vertrekhavens, en de overtocht daartussen loopt door de Binnenpassage, een route tussen de eilanden door waar het water vrijwel altijd rustig is.

Wat er in de prijs zit

De vanafprijs van €3.150 per persoon is een veelvoud van een gewone cruise, en de opzet verklaart een deel daarvan.

Deze rederij werkt met een reissom waarin de maaltijden in alle restaurants, de dranken inclusief wijn en sterke drank, de fooien en de bediening op de suite zijn begrepen.

Er is dus geen servicevergoeding, geen drankenpakket dat je moet doorrekenen en geen restaurant waarvoor je standaard bijbetaalt.

Alle hutten zijn suites en bij elke suite hoort persoonlijke bediening; dat is bij deze rederij geen extra maar de standaard.

Wat er niet in zit is de vlucht, en juist die is bij Frans-Polynesie de grootste post; controleer per reis of er een pakket met excursies of vervoer bij zit, want dat verschilt.

Reken de prijs door voordat je hem duur noemt, en reken vooral door wat het alternatief kost: een week op Bora Bora in een hut boven het water loopt in dezelfde orde van grootte.

Aan boord

De opzet is die van een klein schip waar ruimte en rust het product zijn.

Met 28.258 ton op 388 gasten is er per persoon ruim twee keer zoveel schip als op de grootste schepen in ons aanbod.

Daar komt de bemanning bij: 295 mensen op 388 gasten is bijna een op een, en dat is de verhouding die het verschil maakt.

Er zijn meerdere restaurants, waaronder een hoofdrestaurant zonder vaste eettijd en zonder toegewezen tafel, plus een informele eetgelegenheid aan dek.

Er is een zwembad met bubbelbaden ernaast, een fitnessruimte, een spa, een kleine winkel en een bibliotheek.

Er is een zaal met live muziek en een klein theater; wat er niet is, zijn attracties, een kinderclub en een animatieteam.

Welke hutten je beter kiest

Op een schip met 194 suites is de keuze beperkt, en dat maakt de ligging belangrijker dan de categorie.

De laagste categorieen hebben een groot raam in plaats van een balkon; op de Polynesische route weegt dat zwaarder dan elders, want je vaart daar dagen tussen de eilanden door.

Op de Alaska-route weegt het nog zwaarder: in een fjord met gletsjers wil je de deur open kunnen zetten.

Vermijd de suites op het laagste dek helemaal vooraan als je gevoelig bent voor beweging; een schip van deze omvang volgt de zee meer dan een groot schip, en de oversteek naar de Marquesas gaat over open oceaan.

Vermijd de suites direct onder het zonnedek en het informele restaurant; daar wordt vroeg met stoelen en karren geschoven.

Het rustigst zit je midscheeps op een middelhoog dek, met suites boven en onder je.

Voor wie dit schip werkt

Dit is een schip voor stellen en voor alleenreizenden die ruimte, rust en bereikbaarheid van kleine eilanden boven aanbod stellen.

Het werkt uitzonderlijk goed in Frans-Polynesie, waar het formaat het verschil maakt tussen binnen en buiten de lagune liggen.

Het werkt goed voor wie eerder heeft gevaren en de drukte, de wachtrijen en het voortdurend afrekenen als bezwaar heeft ervaren.

Het werkt niet voor gezinnen met kinderen: er is niets voor ze georganiseerd en het schip is er niet voor gebouwd.

Het werkt evenmin voor wie 's avonds een grote show wil; de avond bestaat hier uit eten, drinken en een zaal met muziek.

Het publiek is internationaal met veel Amerikaanse, Britse en Europese gasten; de gemiddelde leeftijd ligt hoog. De voertaal is Engels.

Wanneer je gaat

De maand bepaalt bij dit schip in welk deel van de wereld je vaart.

In Frans-Polynesie is het het hele jaar zesentwintig tot dertig graden; het verschil zit in de regen en niet in de temperatuur.

Van mei tot oktober is het er droog en waait de passaat, en dat is het aangenaamste seizoen; van november tot april valt de meeste regen, meestal in korte buien.

Het cycloonseizoen loopt daar van november tot april, en al is de kans klein, hij is niet nul.

Voor Alaska loopt het seizoen van mei tot september, met tien tot twintig graden; juni en juli zijn het warmst en augustus is het natst.

De overtochten tussen Vancouver, Hawaii en Tahiti liggen in het voor- en najaar, tellen veel zeedagen en zijn per dag het goedkoopst.

Waar je opstapt

De vertrekhaven verschilt per seizoen, en bij dit schip is de reis erheen een serieuze overweging.

Papeete op Tahiti bereik je vanuit Nederland via Parijs of via een Amerikaanse luchthaven; reken op twintig tot vijfentwintig uur onderweg met elf tot twaalf uur tijdverschil.

Bij een route via de Verenigde Staten heb je een ESTA nodig, ook als je alleen overstapt.

Vancouver is tien uur rechtstreeks vliegen met negen uur tijdverschil; Seward ligt drie uur rijden of een treinreis van Anchorage.

Kom bij elke reis minstens twee dagen eerder. Bij een reis van deze prijs en met deze reistijd is een gemiste aansluiting een dure les.

Bij de overtochten is de aankomsthaven een andere dan de vertrekhaven, dus reken op twee losse vliegtickets over een zeer lange afstand.

De cijfers op deze pagina

Je komt voor dit schip verschillende passagiersaantallen en tonnages tegen, afhankelijk van of de bron de maximale bezetting telt of de gebruikelijke bij twee personen per suite. De getallen hierboven komen uit het boekingssysteem waarmee wij werken en horen bij het aanbod dat je hieronder ziet staan.