Cruises vanuit Seville

Tachtig kilometer landinwaarts, door een sluis

Er komen 276 reizen langs in Sevilla. Wat die aanloop bijzonder maakt, gebeurt voordat je van boord stapt: het schip vaart tachtig kilometer de Guadalquivir op en gaat door een sluis.

Dit is de enige binnenhaven van Spanje waar zeeschepen komen. Vanaf de monding bij Sanlúcar de Barrameda kronkelt de rivier door de moerassen van de Doñana, en die vaart duurt vijf tot zes uur.

Aan het einde ligt de Esclusa de Sevilla, een sluis van vierendertig meter breed en driehonderdvijftien meter lang die in 2010 is vernieuwd. Daarin word je enkele meters opgeschut, en daarna lig je in de stad.

Dat verklaart welke schepen hier komen. De sluis en de bochten in de rivier laten geen schepen boven de tweehonderd meter toe, dus dit is een haven van kleine en middelgrote schepen; de rederijen zijn Azamara Cruises, Oceania Cruises, Holland America Line en Regent Seven Seas Cruises.

Wat het oplevert is een aankomst die je verder nergens hebt: je vaart tussen de rietkragen door, langs de rijstvelden van de delta, en meert af op loopafstand van de Torre del Oro.

De rivier is bovendien getijdenrivier tot aan de stad. De sluis is er niet voor het hoogteverschil maar om het getij en het zoute water uit het havenbekken te houden.

Waar Columbus ligt en waar Amerika werd bestuurd

De kathedraal van Sevilla is naar oppervlakte de grootste gotische kerk ter wereld en staat op de plek van de moskee die er tot 1248 stond.

Van die moskee is de minaret blijven staan. Die is opgebouwd in 1184, kreeg in de zestiende eeuw een klokkenverdieping erbovenop en heet sindsdien de Giralda; je gaat er niet met trappen naar boven maar over vijfendertig hellingbanen, die breed genoeg zijn voor een ruiter te paard.

Binnen staat het grafmonument van Christoffel Columbus, gedragen door vier koningsfiguren. Of hij er werkelijk in ligt is lang betwist, want Santo Domingo claimt hetzelfde; DNA-onderzoek uit 2006 heeft de Sevillaanse resten met die van zijn broer en zijn zoon vergeleken en de overeenkomst bevestigd.

Naast de kathedraal staat het Archivo de Indias, waar het complete bestuurlijke archief van het Spaanse koloniale rijk ligt: tachtig miljoen bladzijden op negen kilometer plank, van de scheepsladingen tot de brieven van Cortés.

Dat archief staat er omdat Sevilla van 1503 tot 1717 het monopolie had op alle handel met Amerika. Elk schip dat de oceaan overstak, moest hier in- en uitklaren, en dat is de reden dat deze stad in de zestiende eeuw een van de rijkste van Europa was.

Kathedraal, Giralda, Alcázar en het archief staan samen sinds 1987 op de Werelderfgoedlijst. Ze liggen binnen driehonderd meter van elkaar.

Het paleis waar nog een koning logeert

Naast de kathedraal ligt het Real Alcázar, en dat is het oudste nog in gebruik zijnde koninklijk paleis van Europa.

Het gebouw is begonnen als een moorse vesting in de tiende eeuw. Wat je nu ziet is grotendeels het werk van Pedro I, die in 1364 ambachtslieden uit Granada en Toledo liet komen om in de stijl van de moorse paleizen te bouwen; dat mengsel van christelijke opdrachtgever en islamitische bouwkunst heet mudéjar.

De Ambassadeurszaal heeft een houten koepel met een sterrenmotief van verguld cederhout, en de patio's zijn met azulejo-tegels en gips bekleed. Daarachter liggen tuinen van zeven hectare met sinaasappelbomen, waterlopen en een doolhof.

Onder het paleis liggen de baden van doña María de Padilla: een regenwaterreservoir met gewelven waarin het water stil staat en de bogen weerspiegelt.

De Spaanse koninklijke familie gebruikt de bovenverdieping nog wanneer zij in Sevilla is. Dat deel is met een aparte rondleiding en beperkte kaarten te bezoeken.

Koop je toegangsbewijs vooraf online. Dit is de drukste bezienswaardigheid van Andalusië en de rij bij de kassa loopt op warme dagen om het gebouw heen.

Een plein dat voor een wereldtentoonstelling werd gebouwd

In het park ten zuiden van het centrum ligt de Plaza de España, en dat is het beeld dat de meeste mensen van deze stad kennen.

Het is een halve cirkel van tweehonderd meter doorsnede, met een gebouw dat in bakstenen, tegels en marmer is opgetrokken en een gracht ervoor waar je met een roeiboot doorheen kunt.

Het is gebouwd voor de Ibero-Amerikaanse tentoonstelling van 1929, waarmee Spanje de banden met Latijns-Amerika wilde aanhalen. Langs de muur staan achtenveertig banken met tegeltableaus, één voor elke Spaanse provincie, met een kaart en een historische scène.

Zoek je eigen provincie op als je Spaanse familie hebt; Sevillanen doen dat ook. De tableaus zijn met de hand beschilderd en dateren van de bouw.

Dat plein is meerdere keren als filmdecor gebruikt, onder meer voor een aflevering van een sterrenoorlogfilm en voor Lawrence of Arabia, waar het als het Britse hoofdkwartier in Caïro doorging.

Eromheen ligt het Parque de María Luisa, met paden onder de bomen die op een warme dag het verschil maken; het is het enige grote schaduwrijke park in de stad.

Flamenco, en waar die vandaan komt

Aan de overkant van de rivier ligt Triana, en dat is de wijk waar de flamenco is ontstaan.

Het was tot in de twintigste eeuw een aparte gemeenschap van zeevaarders, keramisten en gitanos, die zich niet als Sevillaan maar als Trianero beschouwde. De brug erheen dateert uit 1852 en was tot dan een schipbrug.

Flamenco is geen dans met muziek erbij maar drie dingen tegelijk: de zang, de gitaar en de dans, waarbij de zang het oudste en het belangrijkste is. Wat je in een toeristische zaal ziet, is vrijwel altijd de dans met de rest eromheen.

Wie het serieus wil zien, gaat naar een peña, een verenigingszaal waar leden komen en waar niet wordt aangekondigd. Dat begint laat, er wordt niet gefotografeerd en er wordt niet door de zang heen geklapt.

In Triana staan de oude keramiekfabrieken waar de tegels vandaan komen die je in het Alcázar en op de Plaza de España ziet. Er zit een museum in een van de fabrieken, met de ovens nog in de vloer.

De markthal aan de rivierkant staat op de fundamenten van het kasteel van San Jorge, waar tussen 1481 en 1785 de Inquisitie zetelde. Onder de markt is dat te bezoeken.

Wanneer je komt, en wat de hitte doet

Oktober telt 46 reizen, april 39 en maart 33. Februari en juli zijn met 7 het rustigst.

Die verdeling volgt het weer en niet het vaarseizoen. Sevilla ligt in een kom zonder zeewind en is in juli en augustus de heetste stad van Europa: veertig graden is er normaal en er zijn dagen boven de vijfenveertig gemeten.

Wie in de zomer komt, doet het buitenwerk voor elf uur 's ochtends en na zeven uur 's avonds, en de middag binnen. De stad zelf is daarop ingericht met zonneschermen over de straten en met siësta.

De aangenaamste maanden zijn maart tot mei en oktober tot november, met twintig tot achtentwintig graden. In april valt de Feria de Abril, twee weken na Pasen, en in de week daarvoor de processies van de Semana Santa; dan is de stad vol en zijn hele wijken afgesloten.

Als je aanloop in die weken valt, is dat de bijzonderste dag van je reis en tegelijk een dag waarop je nergens snel doorheen komt.

De schepen die hier het vaakst liggen zijn Azamara Journey, Nieuw Statendam, Azamara Onward en Star Explorer. Wat er verder op dezelfde routes staat is Barcelona, Lissabon, Málaga en Cartagena.

De kade ligt aan de Muelle de las Delicias, op ongeveer twintig minuten lopen van de kathedraal. Er rijdt een tram vanaf de rand van het centrum en er staan huurfietsen; de binnenstad is vlak en grotendeels autovrij.