Cruises naar Hydra

Een eiland zonder auto's

Er komen 59 reizen langs in Hydra en er vertrekt er geen enkele. Op dit eiland rijden geen auto's, en dat is geen sfeerbeeld maar wet.

Gemotoriseerd vervoer is er sinds de jaren vijftig verboden. De enige uitzonderingen zijn een vuilniswagen, een ziekenwagen en een brandweerauto; verder is er niets met een motor toegestaan, ook geen scooters.

Wat er wel is zijn ezels en muildieren. Die staan bij aankomst in een rij op de kade te wachten en zij brengen alles naar boven: boodschappen, bouwmateriaal, koffers en wasmachines.

Voor jou betekent dat drie dingen. Er is geen taxi en geen bus, dus alles gaat te voet of met een watertaxi langs de kust; het stadje loopt steil omhoog en de straten zijn trappen; en er is geen enkel geluid van verkeer.

Dat laatste is het opvallendste van een aanloop hier. Je stapt van een schip met tweeduizend mensen op een kade waar het stil is.

Drieenvijftig van de eenenzeventig reizen beginnen in Athene, en het eiland ligt ongeveer zeventig kilometer daarvandaan. Vierenveertig van de reizen duren zeven nachten.

Bij bijna de helft van de reizen ontbreekt de prijs

Van de eenenzeventig reizen hier hebben er drieendertig geen bedrag. Dat is zesenveertig procent.

De bedragen die er wel staan lopen van duizend en vijf euro tot vijfendertigduizend achthonderdvijfendertig. Die ondergrens hoort bij een reis van een week door de Griekse eilanden en die bovenkant bij een klein luxeschip.

Dat verschil laat zien wie hier komt. De grootste aanbieder op deze pagina vaart met grote schepen die voor de kust ankeren; daarachter staan drie partijen met jachten en kleine schepen die dicht bij de kade kunnen komen.

Er is namelijk geen cruisekade. De haven is een halfronde kom van een paar honderd meter waar zeilboten en vissersboten liggen, en een cruiseschip past daar niet in; je komt met een sloep aan land.

Er wordt 8 maanden per jaar aangelegd. juni telt achttien aanlopen, augustus vijftien en juli twaalf. Van november tot en met maart komt hier niets.

Dat juni de piek is en niet september wijkt af van wat wij bij de meeste mediterrane havens meten. Het past bij de schepen die hier komen: kleine schepen blijven het hele seizoen in deze zee en volgen de zomer.

Een vloot die een land heeft helpen ontstaan

Rond de haven staan grote stenen huizen die niet bij een vissersdorp horen, en daar zit een geschiedenis achter.

Dit eiland is rotsig en droog en er groeit vrijwel niets. De bewoners moesten dus wel de zee op, en zij zijn in de achttiende eeuw gaan varen onder Ottomaanse vlag, die hun in de Middellandse Zee bewegingsvrijheid gaf.

Tijdens de napoleontische oorlogen werd Europa afgesloten door blokkades, en de schippers van dit eiland voeren daar dwars doorheen met graan uit de Zwarte Zee. Dat was levensgevaarlijk en het leverde fortuinen op.

Met dat geld zijn die huizen gebouwd, in Venetiaanse en Genuese stijl, met binnenplaatsen en met uitzicht op de haven. Rond 1820 woonden hier ongeveer achtentwintigduizend mensen; nu zijn dat er ruim tweeduizend.

Toen in 1821 de Griekse opstand begon, hebben die families hun koopvaardijvloot omgebouwd tot oorlogsschepen en die zelf bemand en betaald. Zij vochten met branders: kleine schepen vol pek en buskruit die zij tegen de Ottomaanse linieschepen aan lieten drijven en dan aanstaken.

Dit eiland heeft daarmee een aandeel in het ontstaan van de Griekse staat dat ver boven zijn omvang uitgaat. In juni wordt dat elk jaar herdacht met een nagespeelde branderaanval in de haven.

De jaren zestig en een huis op de heuvel

In 1960 kocht een Canadese dichter van zesentwintig hier een huis van drie verdiepingen voor vijftienhonderd dollar, zonder stromend water en zonder elektriciteit.

Hij was hier terechtgekomen via een groep Australische en Britse schrijvers die zich op het eiland had gevestigd omdat het er goedkoop was en er niets te doen viel. Hij bleef er met tussenpozen zeven jaar en schreef er twee romans en de liedjes waarmee hij daarna bekend werd.

De vrouw met wie hij daar samenwoonde en haar zoon zijn in verschillende van die liedjes te herkennen, en een ervan noemt haar bij naam. Dat is een van de bekendste afscheidsliederen in het Engels geworden.

Het huis staat er nog en het is particulier bezit; je kunt er langslopen en er staat geen bordje bij. Vraag in het stadje en men wijst het aan.

Wat die groep hierheen trok is nog steeds het geval: er is geen verkeer, er is weinig te doen en het licht is hard en helder. Dat is precies waarom het eiland ook nu vol kunstenaars zit en waarom er galeries zijn.

Wat je op een aanlegdag doet

Het stadje is klein en het loopt vanaf de haven in een halve kom omhoog, en dat is de wandeling.

Er lopen trappen en stegen tussen de huizen door naar boven. Bovenaan sta je op een paar honderd meter hoogte en kijk je over de daken, de haven en de zee naar het vasteland.

Langs de kade staan kanonnen op de rotspunten aan weerszijden van de havenmond, en er is een klooster met een klokkentoren van marmer aan het plein. In een van de kapiteinshuizen zit een museum over die vloot.

Zwemmen gaat niet vanaf een strand, want dat is er nauwelijks. Je gaat van de rotsen af of je neemt een watertaxi naar een baai verderop; er liggen betonnen plateaus met trappen in het water.

Aan de kade zitten de tavernes. Neem er de tijd voor, want dat is hier de bedoeling; met een klim naar boven en een lunch is een aanlegdag gevuld.

Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Er rijden geen auto's. Alles gaat te voet, met een ezel of met een watertaxi.
• Je komt met een sloep aan land. Er is geen cruisekade.
• Bij bijna de helft van de reizen ontbreekt de prijs. Vraag ze op.
• Juni is de drukste maand, anders dan elders in deze zee.
• Er is nauwelijks strand. Zwemmen gaat van de rotsen.
• Het stadje is steil. Neem schoenen waarmee je trappen loopt.