Cruises vanuit King George Island

Hier begint de vlucht-cruise die de Drake overslaat

Er komen 105 reizen langs in King George Island en er vertrekken er 79. Dat laatste is voor een plek op Antarctica opmerkelijk, want er ligt geen kade en er woont niemand die je opwacht.

De reden is een landingsbaan. Op dit eiland ligt een grindbaan bij een Chileense basis, en daar kan een verkeersvliegtuig op. Passagiers vliegen vanuit Punta Arenas in Chili in ongeveer twee uur hierheen en stappen aan boord van een schip dat al voor de kust ligt.

Wat zij daarmee overslaan is de Drakepassage: de zeestraat tussen Kaap Hoorn en dit eiland, achthonderd kilometer breed, waar de wereldzee zonder land in de weg rondom de aardbol draait. Dat kost heen en terug vier dagen en het is berucht ruw water.

Dat verklaart de reisduur op deze pagina. Vijftig van de 105 reizen duren zes nachten en achtendertig negen nachten, en er staan er zelfs negen van drie. Een gewone Antarctica-cruise over zee duurt tien tot twaalf nachten, en daarvan gaan er vier op aan de oversteek.

Vijfentwintig reizen hier vertrekken wel gewoon uit Puerto Williams in Chili en varen die passage dus wel. Op deze pagina staan beide vormen door elkaar, en het verschil bepaalt of je twee dagen zeeziek bent of twee uur in een vliegtuig zit.

Een rederij, en verder niemand

Alle honderddrie reizen hier komen van dezelfde rederij. Niet grotendeels: alle.

Dat komt zelden voor bij een haven van deze omvang, en het is hier geen toeval. Deze vorm van reizen vraagt een gecharterd vliegtuig, een vergunning om die baan te gebruiken en een schip dat maandenlang in deze wateren blijft, en dat heeft maar een aanbieder zo ingericht.

Er zijn meer partijen die op deze manier varen, maar die vliegen op andere plekken of staan onder een andere naam in dit aanbod. Voor jou betekent het dat er hier niets te vergelijken valt: de prijzen die je ziet komen van een partij.

Die prijzen lopen van twaalfduizend vierhonderd euro tot zevenendertigduizend zeshonderdvijftig, en bij negentien reizen ontbreekt het bedrag. De onderkant ligt daarmee ruim boven wat een gewone cruise kost, en de vlucht zit erin.

De buurhavens die het bestand hier noemt zijn South Shetland Islands, Antarctica, Puerto Williams en West Point. Twee daarvan, de Zuidelijke Shetlands en Antarctica, zijn geen aanlegplaatsen maar gebieden; dit eiland hoort zelf tot de Zuidelijke Shetlands.

Het drukste stuk Antarctica dat er bestaat

Dit is het grootste van de Zuidelijke Shetlands, ruim negentig kilometer lang, en voor vijfennegentig procent bedekt met ijs.

Op de ijsvrije randen staan ongeveer tien onderzoeksstations, van Chili, Rusland, China, Zuid-Korea, Polen, Argentinie, Uruguay, Brazilie en Peru. Nergens op het continent staan er zoveel bij elkaar.

De reden is praktisch. Dit ligt het dichtst bij Zuid-Amerika, het is in de zomer bereikbaar zonder ijsbreker, en er is die landingsbaan. Landen die een stem willen hebben in het overleg over dit werelddeel moeten er onderzoek doen, en dit is de goedkoopste plek om dat te doen.

Bij de Chileense basis staat een dorp met gezinnen, een school, een bank en een postkantoor. Dat is een van de twee plekken op Antarctica waar burgers wonen en waar kinderen naar school gaan.

Bij de Russische basis ernaast staat een houten orthodoxe kerk. Die is in Siberie van grenen gebouwd, uit elkaar gehaald en per schip hierheen gebracht, en zij is sinds 2004 in gebruik. Er woont het hele jaar een priester.

Wat je in zes nachten werkelijk ziet

De schepen die hiervandaan vertrekken varen zuidwaarts langs de Zuidelijke Shetlands en het schiereiland, en dat is het gebied waar vrijwel alle Antarctica-cruises komen.

Je ziet daar ezelspinguins, kinbandpinguins en met geluk adeliepinguins, zeeluipaarden, krabbeneters en bultruggen. De landingen gaan met rubberboten en er geldt een grens van honderd bezoekers tegelijk aan wal.

Er is een baai in een ingestorte vulkaankrater waar schepen door een nauwe opening naar binnen varen, en waar het water op sommige plekken door aardwarmte wordt verwarmd. Dat is de bekendste stop van deze route.

Wat je niet ziet is de zuidpool, en ook niet de grote ijsplaten. Dat ligt duizenden kilometers verder en daar komt geen passagiersschip.

Er wordt 6 maanden per jaar gevaren, van november tot en met maart. december telt negentien vertrekken, januari zeventien, en februari en november elk zestien. In april tot en met september komt hier niets, want dan is het donker en vriest de zee dicht.

Wat het weer met je plannen doet

De vlucht hierheen is de zwakke plek van deze vorm van reizen, en dat hoor je te weten voordat je boekt.

Die baan heeft geen instrumentlanding en er is geen uitwijkhaven in de buurt. Als het hier mist of hard waait, gaat het vliegtuig niet, en dan wacht je in Punta Arenas tot het wel kan.

Dat gebeurt regelmatig en het kan een dag of meer schelen. Reken er dus op dat de reis aan beide kanten kan schuiven en boek je aansluitende vlucht naar huis niet krap.

Aan boord geldt verder dat je verplicht een verzekering moet hebben die evacuatie dekt, en dat je laarzen en kleding bij aankomst worden gecontroleerd op zaden en aarde. Dat is geen formaliteit maar een verdragsverplichting.

Wij hebben de vluchttijden, vaartijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Achtenzeventig reizen beginnen hier met een vlucht; vijfentwintig varen de Drakepassage vanuit Chili.
• Alle reizen komen van een rederij. Er valt hier niets te vergelijken.
• De vlucht kan uitvallen bij slecht weer. Boek je thuisreis ruim.
• Het seizoen loopt van november tot en met maart. Daarbuiten vaart er niets.
• Zes nachten is de standaardlengte, en dat is kort omdat de oversteek wegvalt.
• Dit is geen haven maar een ankerplaats. Je gaat met een rubberboot aan land.