Cruises naar Progreso

Een pier van zes kilometer

Er komen 182 reizen langs in Progreso, aan de noordkust van Yucatán in Mexico.

De pier hier is de langste ter wereld: ruim zes kilometer de Golf van Mexico in. Dat is geen prestatiedrang maar noodzaak, want het water voor deze kust is zo ondiep dat een schip anders kilometers uit de kust zou moeten blijven liggen.

Je legt dus aan het uiteinde aan en gaat met een pendelbus naar de wal; lopen mag niet. Die rit van tien minuten over open water is voor veel passagiers het eerste wat opvalt.

De rederijen zijn Carnival Cruise Line, Disney Cruise Line, Oceania Cruises en Crystal Cruises. De schepen zijn Carnival Dream, Disney Magic, Carnival Horizon en Carnival Paradise.

Wat er verder op dezelfde reizen staat is Galveston, Cozumel, New Orleans en Miami. Dit is een aanloop op de westelijke Caribische routes vanuit Texas, Louisiana en Florida, meestal in een week met drie of vier havens.

De stad zelf

Progreso heeft veertigduizend inwoners en is de badplaats van Mérida, dat een half uur zuidelijker ligt.

Er is een boulevard met restaurants, een strand met fijn zand en ondiep water, en een straat met kraampjes. Het is geen mooie stad en dat wordt er ook niet van gemaakt; wat het wel is, is een gewone Mexicaanse kustplaats waar mensen wonen en werken.

Het strand loopt kilometers door en het water is er warm en rustig. Er wordt hier veel vis gevangen en aan de kade verkocht.

De pier is in de jaren dertig gebouwd met een destijds nieuwe techniek: gewapend beton met roestvrij staal in plaats van gewoon staal, wat op zeewater beter standhoudt. Dat oorspronkelijke deel staat er nog steeds naast het nieuwere stuk.

Mérida is de reden dat veel passagiers doorrijden. Dat is de hoofdstad van Yucatán, met een miljoen inwoners, een koloniaal centrum in kalksteen en een kathedraal uit 1598 die van de stenen van een Maya-tempel is gebouwd. De Paseo de Montejo is een brede laan met villa's uit de tijd van de sisalhandel.

Wat er van de Maya's ligt

Yucatán is het hart van de Maya-wereld en dat is de reden dat de schepen hier komen.

Chichén Itzá ligt op twee uur rijden. Dat is de bekendste plaats van allemaal, met de piramide van Kukulcán die zo is gebouwd dat bij de equinox een schaduw in de vorm van een slang langs de trap zakt; er ligt een balspelveld van honderdzestig meter en een offerput waarin skeletten en goud zijn gevonden. Reken op een dag van tien uur van kade tot kade.

Uxmal ligt anderhalf uur zuidelijk en is stiller en volgens veel bezoekers mooier. De bouwstijl daar heet Puuc: lange gevels met mozaïeken van duizenden gehakte steentjes, en een piramide met ronde hoeken die als enige zo is gebouwd.

Dzibilchaltún ligt op twintig minuten en is de dichtstbijzijnde. Er staat een tempel met zeven poppen waardoor bij de equinox de zon precies door de deuropening schijnt, en er ligt een cenote waarin je kunt zwemmen.

Die cenotes zijn de tweede reden om landinwaarts te gaan. Het zijn ronde zinkgaten met helder zoet water, ontstaan doordat het kalksteen inzakte, en ze liggen met duizenden verspreid over het schiereiland. Voor de Maya's waren het toegangen tot de onderwereld en bronnen van drinkwater.

Wat die gaten hier zo talrijk maakt, is de inslag van Chicxulub. Vijfenzestig miljoen jaar geleden sloeg daar een meteoriet van tien kilometer in, precies bij deze kust, en dat luidde het einde van de dinosauriërs in. De rand van de krater loopt vlak bij Progreso, en de cenotes liggen in een boog die die rand volgt.

Wat je aan wal doet en eet

De keuken van Yucatán verschilt van de Mexicaanse die je elders krijgt, en dat is de moeite van het proberen waard.

Cochinita pibil is varkensvlees dat met zure sinaasappel en achiote wordt gemarineerd, in bananenblad gewikkeld en in een kuil met hete stenen gegaard. Dat wordt met ingelegde rode ui en habanero gegeten.

Sopa de lima is een soep met kip, limoen en gebakken tortillareepjes. Papadzules zijn tortilla's met ei in een saus van pompoenpitten.

De habanero komt hier vandaan en is een van de scherpste pepers die er zijn; die staat los op tafel, en dat is met opzet.

De streek leefde tot de jaren zeventig van sisal, de vezel uit de agave waarvan scheepstouw werd gemaakt. Die hele economie is ingestort toen kunstvezel kwam; wat er van over is, zijn de haciendas landinwaarts, waarvan sommige als hotel of museum te bezoeken zijn.

Betalen gaat met peso en dat is voordeliger dan met dollars, die in de toeristische zaken wel worden aangenomen. Pinnen kan in Progreso en Mérida.

Wanneer de schepen komen

Er zijn 12 maanden met aanlopen, met december als drukste maand.

Van december tot april is het droge seizoen: zesentwintig tot tweeëndertig graden en draaglijk vochtig. Dat is het hoogseizoen en de beste tijd om de terreinen te belopen.

Van mei tot oktober is het heter en vochtiger, met een dagelijkse bui in de middag. Op de opgravingen zonder schaduw is dat zwaar; ga dan vroeg.

Van juni tot november is het orkaanseizoen, met de piek van half augustus tot half oktober. Deze kust wordt er af en toe door geraakt.

Er is één weersverschijnsel dat hier vaker een aanloop kost dan een orkaan: de norte. Dat is een koudefront dat in de winter over de Golf van Mexico trekt en dat harde noordenwind meebrengt. Omdat de pier onbeschut in open water ligt, wordt hij bij zo'n front gesloten en vaart het schip door. Reken erop dat dat in december, januari en februari kan gebeuren.

Neem water, zonnebrand en een hoed mee voor de opgravingen; er is bij Chichén Itzá en Uxmal vrijwel geen schaduw, en beklimmen van de piramides is er niet meer toegestaan.