Cruises vanuit Baltra, Galapagos Islands

Een eiland dat als vliegbasis is aangelegd

Er komen 426 reizen langs in Baltra en er vertrekken er 115. Dit kale, vlakke eilandje is de toegangspoort tot de Galápagos, en dat is het geworden door de Tweede Wereldoorlog.

In 1942 kreeg de Verenigde Staten van Ecuador toestemming hier een luchtmachtbasis aan te leggen, om het Panamakanaal vanuit het westen te kunnen beschermen. Er zaten op het hoogtepunt ruim tweeduizend militairen.

Na de oorlog is de basis overgedragen aan Ecuador. De landingsbaan is gebleven en is nu de belangrijkste luchthaven van de eilandengroep; vrijwel iedereen die de Galápagos bezoekt, komt hier aan.

Van de basis zelf zijn betonnen funderingen over, verspreid over het struikgewas. De huidige luchthaven is in 2012 herbouwd en draait grotendeels op zon en wind.

Baltra zelf heeft geen bewoners buiten het personeel en er is niets te bezoeken. Je stapt hier op of van het schip; het eiland is een schakel, geen bestemming.

Leguanen die zijn teruggehaald van hun eigen redding

Aan dit eilandje hangt een van de merkwaardigste verhalen uit de natuurbescherming.

Op Baltra leefden landleguanen, grote gele hagedissen die alleen op deze eilanden voorkomen. In 1932 en 1933 bracht een Amerikaanse expeditie er enkele tientallen van over naar het buureiland Noord-Seymour, omdat de dieren daar naar hun idee beter af zouden zijn.

Die verplaatsing was niet op onderzoek gebaseerd en werd destijds als onverstandig gezien. Daarna kwam de oorlog: met de bouw van de basis en de aanwezigheid van tweeduizend militairen verdween de leguaan van Baltra volledig.

De uitgezette dieren op Noord-Seymour hielden het wel vol. Vanaf de jaren tachtig zijn hun nakomelingen gebruikt om de soort op Baltra opnieuw te vestigen, en die herintroductie is gelukt.

De populatie op Baltra stamt dus af van een verhuizing die als een vergissing gold en die de soort daar uiteindelijk heeft gered.

Waarom hier andere regels gelden

De Galápagos zijn geen bestemming waar je zelf op pad gaat, en dat is bij wet zo geregeld.

Vrijwel elk bezoekpunt mag alleen met een door het nationale park erkende gids, in groepen met een maximum, over uitgezette paden en op vooraf goedgekeurde tijden. Schepen krijgen een vaste route toegewezen die ze niet mogen wijzigen.

Er geldt een afstand van twee meter tot alle dieren, aanraken is verboden, en je mag niets meenemen of achterlaten. Schoenen worden tussen eilanden gecontroleerd op zaden en zand, om te voorkomen dat soorten worden overgebracht.

Bij aankomst wordt een entreegeld voor het park geheven, dat in 2024 is verhoogd. Wij hebben de tarieven, reistijden en toegangsregels niet ter plaatse gecontroleerd.

Die regels verklaren waarom hier maar weinig schepen komen en waarom een reis duur is: €8.196 per persoon is het laagste bedrag, en dat is een veelvoud van een gewone cruise.

Wat Darwin hier wel en niet zag

Charles Darwin was hier in 1835 vijf weken, en het beeld dat daarvan bestaat klopt maar half.

Hij kreeg geen ingeving bij het zien van de vinken. Hij verzamelde ze slordig, zonder goed bij te houden van welk eiland elk exemplaar kwam, en hij hield ze voor verschillende soorten vogels: grasmussen, lijsters, vinken.

Pas terug in Londen zag de vogelkundige John Gould dat het allemaal vinken waren, van twaalf soorten die nergens anders voorkomen. Darwin moest toen de aantekeningen van zijn scheepsmaten gebruiken om te achterhalen waar ze vandaan kwamen.

Wat hem op de eilanden zelf wel opviel, was een opmerking van de gouverneur: die kon aan het schild van een schildpad zien van welk eiland het dier kwam. Dat idee, dat een soort per eiland verschilt, is blijven hangen.

Zijn boek over de evolutie verscheen pas vierentwintig jaar later. De vinken staan er nauwelijks in.

Het hele jaar door, met twee seizoenen

December telt 32 reizen, november 28 en september 27. De rustigste maand is mei met 14, en geen enkele maand is leeg.

Dat is een ongewoon vlak jaar: het verschil tussen de drukste en de rustigste maand blijft onder een factor drie. De eilanden liggen op de evenaar en het aanbod loopt gewoon door.

Er zijn wel twee seizoenen. Van december tot mei is het warm en vochtig, met korte buien en water van vijfentwintig graden; van juni tot november voert de Humboldtstroom koud water aan, is het droger en bewolkter, en is het water zestien tot twintig graden.

Dat verschil bepaalt wat je ziet. In het koele seizoen is er meer voedsel in het water en zijn zeevogels en zeeleeuwen actiever; in het warme seizoen broeden de landvogels en zijn de zeeschildpadden aan land.

170 van de 426 reizen duren zes tot negen dagen. Er varen hier twee schepen, en 97 reizen beginnen in Quito en 40 in Lima; er hoort dus een vlucht en een landgedeelte bij.

Waar je op moet letten

• Baltra zelf is alleen een overstappunt; er is niets te zien.
• Alles gaat met een parkgids; zelfstandig wandelen kan niet.
• Houd twee meter afstand van alle dieren.
• Neem een dun pak mee als je in het koele seizoen wilt snorkelen.
• Er is aanbod in elke maand; het seizoen bepaalt wat je ziet.